Komentarz do Ewangelii – 30 grudnia 2018

Drodzy Bracia i siostry!

Przeżywamy święto Świętej Rodziny, Jezusa, Maryi i Józefa. Temat rodziny dotyczy każdego z nas, ponieważ wszyscy z rodziny wychodzimy, albo też mamy już swoje rodziny. Dzisiaj wpatrujemy się w Świętą Rodzinę, chcąc w Niej widzieć ten idealny obraz rodziny, który dzisiaj jest nam tak bardzo potrzebny.

Rodzina jest podstawową komórka społeczeństwa, i na której opiera się społeczeństwo. Możemy też powiedzieć, że rodzina jest podstawowym systemem, który należy rozpatrywać całościowo i zmiana w jednej części systemu rodzinnego powoduje zmianę w pozostałych częściach systemu społecznego. Stąd możemy wnioskować, że zdrowa rodzina jest podstawą zdrowego społeczeństwa, a patologiczna – społeczeństwa chorego, małodusznego, egoistycznego, bezbożnego, gdzie się inny człowiek nie liczy, stąd widzimy wielki nacisk na instytucję rodziny i próby zmiany tego porządku rzeczy.

W katolickiej nauce społecznej come avere il pene lungo za podstawową strukturę rodziny uznawane jest małżeństwo rozumiane jako związek kobiety i mężczyzny. Małżeństwo może być zwarte wyłącznie za zgodą obu stron, przy czym Kościół podkreśla, że twórcą małżeństwa jest sam Bóg, a instytucja małżeństwa zawdzięcza swoją trwałość zrządzeniu boskiemu. Do charakterystycznych cech małżeństwa należą: jedność i nierozerwalność, oraz płodność. Należy przy tym podkreślić, że Kościół odrzuca poligamię oraz tzw. „wolne związki” (w tym związki homoseksualne) jako zaprzeczenie pierwotnego Bożego zamysłu.

Rodzina chrześcijańska jest wie man einen größeren Penis machen wspólnotą wiary, nadziei i miłości. Nazywana jest Kościołem Domowym oraz instytucją Bożą. Rodzina chrześcijańska jako komunia osób odzwierciedla komunię Trójcy Świętej. Ponadto w katolicyzmie porównuje się jej działanie w dziedzinie prokreacji i wychowania do stwórczego działania Boga Ojca. Powołaniem rodziny chrześcijańskiej jest zatem ewangelizacja i misja.

Kościół podkreśla, że zarówno dzieci, jak i rodzice, mają swoje obowiązki. Wśród obowiązków dzieci na pierwszy plan wysuwa się szacunek do rodziców (tzw. cześć synowska), którego domaga się czwarte przykazanie „Czcij ojca swego i matkę swoją”. Szacunek ten przejawia się w uległości i posłuszeństwie: Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom we wszystkim, bo to jest miłe w Panu (Kol 3, 20) . Kościół podkreśla także, że dorosłe dzieci powinny czuć się odpowiedzialne za swoich rodziców i w miarę możliwości powinny one okazywać im pomoc materialną i moralną. Szacunek i wdzięczność należy okazywać także pozostałym członkom rodziny (m.in. rodzeństwu, dziadkom).

Wśród obowiązków rodziców na pierwszy plan wysuwa się wychowanie moralne i formacja duchowa dzieci. W ognisku rodzinnym powinna panować czułość, przebaczenie, szacunek, wierność i bezinteresowna służba. Na rodzicach spoczywa odpowiedzialność za dawanie dobrego przykładu swoim dzieciom, a także zadanie ewangelizowania. Rodzice powinni wprowadzać swoje dzieci w tajemnice wiary i w życie Kościoła oraz uczyć, że kwestie duchowe życia człowieka stoją wyżej niż kwestie materialne.

Obowiązkiem rodziców jest również wprowadzanie dzieci w solidarność i odpowiedzialność wspólnotową. Kościół katolicki zaznacza także, że to do dorastających dzieci należy prawo wyboru zawodu i stanu życia, a ich prawa powinny być chronione przez prawo państwowe i kościelne. Dziecko nie powinno być cieniem dorosłych tylko indywiduum i jego potrzeby jako jednostki mają być szanowane.

Nikt z nas nie wybierał w jakiej rodzinie ma się urodzić, jest ona darem, stąd módlmy się aby nasze rodziny, dawały dzieciom przede wszystkim bezpieczeństwo i miłość, aby wspierały w trudnych chwilach ale też coś wymagały. Uczyły odpowiedzialności, kultury i jak radzić sobie w trudnych, nieoczekiwanych sytuacjach.

Niech nad wszystkimi rodzinami czuwa ta najlepsza – ŚWIĘTA RODZINA.

Ks. Andrzej Lalik

Start typing and press Enter to search