Założyciel: Pierre Goursat, człowiek świecki, urodzony w Paryżu, 15 sierpnia 1914 r., w święto Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny. Zmarł w Paryżu, 25 marca 1991 r., w święto Zwiastowania.

Współzałożycielka: Martine Laffitte-Catta, mężatka, matka trojga dzieci. Urodzona w 1942 r. Były ordynator szpitala w Paryżu.

W lutym 1972 roku, podczas rekolekcji weekendowych w Troussures, prowadzonych przez ojca Caffarela, Pierre Goursat, mężczyzna wówczas pięćdziesięcioośmioletni, właściciel hotelu, krytyk sztuki i sekretarz w katolickim stowarzyszeniu filmowym, oraz Martine Laffitte, młody lekarz internista, usłyszeli świadectwo małżeństwa Brigitte i Xaviera Le Pichon, którzy właśnie wrócili ze Stanów Zjednoczonych, gdzie zetknęli się z katolickim ruchem Odnowy w Duchu Świętym.

Ruch ten, zwany jest także charyzmatycznym, gdyż "kładzie nacisk na należący do samej istoty Kościoła wymiar charyzmatyczny" (Kardynał Suenens, Nowa Pięćdziesiątnica?, Ed. Desclée de Brouver, Paryż 1974). Papież Paweł VI mówił, że poprzez Ruch Odnowy "życiodajne tchnienie Ducha budzi w Kościele uśpione siły, ożywia stłumione charyzmaty, daje poczucie witalności i radość, które sprawiają, że Kościół nie traci swej młodości i aktualności, i w każdej epoce dziejów jest gotów przekazywać swoje ponadczasowe orędzie" (Przemówienie do Kardynałów z 21 grudnia 1973 r.).

Pierre Goursat i Martine Laffitte wkrótce proszą o "wylanie" Ducha Świętego. Nie chodzi tu o jakiś nowy sakrament. Duch Święty naznaczył każdego z nas w sposób niezatarty w sakramentach chrztu i bierzmowania. Jeśli jednak ktoś, przez doświadczenie osobistego nawrócenia, dochodzi do wniosku, że jego dotychczasowe życie nie odpowiada w wystarczającym stopniu godności dziecka Bożego, może poprosić o "wylanie" Ducha Świętego. Jest to prośba, aby Duch Święty nim kierował i sprawił, żeby jego postępowanie było zgodne z tym, kim jest w swojej naturze dzięki łasce chrztu: "Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, są synami Bożymi" (Rz 8,14). Św. Paweł zachęca również: "Mając życie od Ducha, do Ducha się też stosujmy" (Ga 5,25).

Pierre Goursat i Martine Laffitte rozeznają powołanie do wspólnej modlitwy i głoszenia Ewangelii. Z pokorą powierzają się Bogu i Jego nieprzewidzianym wyrokom. Założona przez nich grupa modlitewna w dzień Zesłania Ducha Świętego w roku 1972 liczyła pięć osób. Rok później jest ich już pięćset. Uczestnicy tych rosnących w liczbę, lecz zachowujących głęboką jedność grup modlitewnych, mężczyźni i kobiety, podejmują wspólnie coraz poważniejsze zaangażowania w zakresie modlitwy, posługi i ewangelizacji. Spotykają się regularnie, niemal codziennie, aby coraz pełniej żyć swoim powołaniem.

Pierre Goursat i Martine Laffitte spotykają dominikanina, ojca Alberta-Marie de Monléon (obecnego biskupa Meaux), który otacza opieką młodą Wspólnotę. Z każdym dniem Wspólnota rozwija swoje charyzmaty uwielbienia i radości, pogłębia rozumienie liturgii, wzrasta w umiłowaniu prawdy i we wzajemnej miłości, zachowując przy tym naturalny, świecki tryb życia, zgodnie z wolą założyciela, tak, aby móc żyć w świecie nie należąc do świata (por. J 17, 14 - 18).

Wspólnota Emmanuel nie należy do instytutów świeckich życia konsekrowanego. Jest jedną ze wspólnot powstałych z nowego wylania Ducha Świętego na Kościół, o które pod koniec drugiego tysiąclecia modlili się papież Leon XIII, czy papież Jan XXIII. Ten ostatni otwierając Sobór Watykański II, mówił: "Duchu Święty, objaw za naszych dni na nowo swoje cuda, aby nastała nowa Pięćdziesiątnica".

Nazwa Wspólnoty została wzięta z Ewangelii św. Mateusza (1, 23): "Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy "Bóg z nami"". Imię to niesie bogactwo łaski i nowy wymiar życia. Zakłada przyjmowanie Boga obecnego w naszej codzienności.

Wielką zasługą Pierre'a Goursat jest zakorzenienie Wspólnoty Emmanuel w Kościele Katolickim. Czynił to świadomie od samego początku.

Kardynał Suenens, arcybiskup Malines-Bruxelles, który z uwagą obserwował katolicki Ruch Odnowy w Duchu Świętym w Stanach Zjednoczonych, nawiązał kontakt z powstającymi wspólnotami we Francji. Często rozmawiał z Pierrem Goursat i bardzo interesował się rodzącą się Wspólnotą Emmanuel. Popierał jego dążenia i zachęcał go do patrzenia wciąż dalej i szerzej. Pierre Goursat spotkał na swojej drodze również kardynała Marty, który służył mu podobną pomocą w rozwijaniu młodej Wspólnoty. Zakorzenienie Wspólnoty w Kościele zostało potwierdzone dekretem Papieskiej Rady do Spraw Świeckich z 8 grudnia 1992 r., w którym uznano, że "jednym z aspektów powołania Wspólnoty Emmanuel jest uczestnictwo w wypełnianiu misji Kościoła we współczesnym świecie".

Wspólnota Emmanuel rozwija się nadal we Francji, w Polsce, w Europie i na całym świecie. Jest dzisiaj obecna w 60 krajach na wszystkich kontynentach. Należy do niej sześć tysięcy osób, z czego cztery tysiące we Francji. Wśród nich jest 180 osób konsekrowanych w celibacie, 130 kapłanów, 12 diakonów stałych, 80 seminarzystów. Wspólnota prowadzi w świecie 15 parafii.

1972

Założenie Wspólnoty Emmanuel

czerwiec 1982

Zatwierdzenie Wspólnoty przez Jego Ekscelencję Biskupa Delarue, z Nanterre oraz przez Jego Eminencję Kardynała Lustiger, arcybiskupa Paryża, jak również przez biskupów Marsylii i Aix-En-Provence. Wkrótce ponad 30 biskupów z różnych krajów oficjalnie uznaje Wspólnotę Emmanuel.

8 grudnia 1992 (Uroczystość Niepokalanego Poczęcia)

Papieska Rada do Spraw Świeckich w Rzymie zatwierdza Wspólnotę Emmanuel na 5 lat "ad experimentum".

8 grudnia 1998

Statuty Wspólnoty Emmanuel zostają ostatecznie zatwierdzone przez Papieską Radę do Spraw Świeckich.

Członkami Wspólnoty Emmanuel są osoby świeckie (zarówno małżeństwa, jak i osoby stanu wolnego, samotne, bądź żyjące we wdowieństwie), osoby konsekrowane w celibacie, diakoni stali, klerycy i księża. Wszyscy oni, jako ludzie ochrzczeni, uczestniczą razem w życiu Wspólnoty i w dziele ewangelizacji.

Adoracja, Współczująca Miłość Bliźniego i Ewangelizacja stanowią centrum ich powołania.

Dzięki adoracji Chrystusa w Najświętszym Sakramencie, osobistej modlitwie i codziennej Mszy Świętej członkowie Wspólnoty pragną żyć w wielkiej bliskości serca z Jezusem Zbawicielem. Chcą, aby On obdarzał ich miłością i współczuciem do wszystkich ludzi, a zwłaszcza do tych, którzy Go nie znają i pozbawieni są nadziei. Im właśnie członkowie Wspólnoty pragną głosić Dobrą Nowinę.

"Żyć w świecie nie należąc do świata" (por. J 17, 14-18). Ten fragment Ewangelii wywarł szczególny wpływ na życie Pierre'a Goursat. Pragnął on, aby słowa te stały się drogowskazem także dla wszystkich członków Wspólnoty.

Imię Emmanuel oznacza: "Bóg z nami w naszym życiu codziennym". Trwanie na modlitwie każdego dnia pozwala wprowadzić Boga we własne życie. W ten sposób Bóg obecny jest w świecie i możemy dawać Go światu.

Wspólnota Emmanuel pragnie dawać światu Jezusa poprzez ewangelizację. Z tego powodu właśnie Maryja, Matka Emmanuela, jest bardzo ważna w życiu Wspólnoty. To Ona, poprzez swoją zgodę na Wcielenie Syna Bożego, dała światu Jezusa, gdy "Duch Święty zstąpił na Nią i osłoniła Ją moc Najwyższego" (Łk 1, 34 - 35).

Artykuł 3 Statutów mówi: "Przez życie w braterstwie i wspólną działalność Wspólnota Emmanuel dąży do uświęcenia swoich członków oraz uczestniczy w apostolskiej misji Kościoła" (Sobór Watykański II).

Ośrodkami życia wspólnotowego są "domostwa". Każde z nich skupia około dziesięciu osób. Mogą one być "stałe" jeśli jakieś osoby (stanu wolnego i tej samej płci) zdecydują się żyć przez pewien czas wspólnie. Zwykle jednak uczestnicy domostwa pozostają w miejscu, gdzie Bóg ich posłał, każdy zgodnie ze swoim powołaniem. Domostwa takie spotykają się, na ogół raz w tygodniu, aby dzielić się doświadczeniem tego, jak Bóg działa w codziennym życiu poprzez swoje Słowo, znaki obecności, wezwania, czy wreszcie konkretne dzieła. Raz w miesiącu, zwykle w weekendy, wszyscy uczestniczą w większych spotkaniach wspólnotowych, które są czasem formacji i powrotu do źródeł.

Wspólnota Emmanuel kierowana jest przez Moderatora, wybieranego na okres trzech lat, z możliwością jednej reelekcji. W pracy wspiera go Międzynarodowa Rada, wybierana przez zgromadzenie modlitewne i elekcyjne. Moderator wraz z Radą powołują Komitet Konsultacyjny, którego zadaniem jest zajmowanie się bieżącymi sprawami.

Zaangażowanie we Wspólnocie podejmuje się na rok, po okresie przygotowania (postulat i nowicjat). Co roku można je odnawiać. Podejmowanie i odnawianie zaangażowań odbywa się podczas wystawienia Najświętszego Sakramentu, w obecności Moderatora, członków Rady oraz braci i sióstr ze Wspólnoty.

Członkowie Wspólnoty Emmanuel zobowiązują się, w miarę możliwości, do codziennej, długotrwałej adoracji Najświętszego Sakramentu, codziennego uczestnictwa we Mszy Świętej, do porannej modlitwy uwielbienia i regularnego przystępowania do Sakramentu Pojednania.

Bracia i siostry służą sobie nawzajem modlitwą i radą. Każdy może zwrócić się z prośbą o pomoc do spowiednika czy kierownika duchowego. Na drodze wspólnotowej każdy otrzymuje również wsparcie ze strony "akompaniatora", osoby tej samej płci, z zasady innej niż osoba odpowiedzialna za domostwo czy służbę.

Wspólnota Emmanuel jako całość ma charakter misyjny. Każdy jej członek, w miarę swoich możliwości, uczestniczy w działalności apostolskiej proponowanej przez Moderatora i Radę.

Członkowie Wspólnoty, w zależności od swoich możliwości i obowiązków rodzinnych, oddają Wspólnocie dziesięcinę, której wysokość ustalają osobiście. Przeznaczona jest ona na wspieranie zadań, jakie Wspólnota wyznaczyła sobie w Kościele, a więc ewangelizację osób wierzących i niewierzących, chrystianizację kultury, służbę chorym i potrzebującym, promowanie szacunku dla ludzkiej godności, rozwój życia duchowego, propagowanie wartości rodzinnych i społecznych.

- Kto może zostać członkiem wspólnoty Emmanuel?

- Każda osoba ochrzczona i bierzmowana w Kościele Katolickim, pragnąca dążyć do świętości w życiu codziennym, tak rodzinnym, jak i zawodowym, wezwana przez Boga do życia kontemplacyjnego w sercu świata, do miłości i służby ubogim, do ewangelizacji, wnoszenia Światła Chrystusa do współczesnej kultury i w życie społeczeństw. Po pewnym okresie przyglądania się życiu Wspólnoty, osoba taka może rozpocząć postulat we Wspólnocie Emmanuel.

Miłość i Prawda

Jest to forma zaangażowania poświęcona duchowej formacji par małżeńskich, rodzin, narzeczonych i osób samotnie wychowujących dzieci (rodziców stanu wolnego, wdów i wdowców, osób żyjących w separacji i rozwiedzionych, czyli wszystkich, którzy sami muszą sprostać zadaniu wychowania dziecka).

Specjalny numer "Jezus żyje" (miesięcznika wydawanego przez Wspólnotę Emmanuel), skierowany do młodych ludzi, zatytułowany "50 pytań o życiu i miłości" rozprowadzono już w nakładzie ponad miliona egzemplarzy w języku francuskim, holenderskim, niemieckim, polskim, słoweńskim, słowackim, rosyjskim, włoskim, hiszpańskim i angielskim.

Obecność i Świadectwo

Ta forma aktywności gromadzi (niezależnie od przekonań politycznych, przynależności związkowej czy sytuacji finansowej) chrześcijan z różnych grup społecznych i zawodowych, którzy chcą być w pełni "obecni" jako "świadkowie" w dzisiejszym świecie ekonomicznym, społecznym i politycznym, aby przywrócić głębszy sens pracy w naszych czasach.

Każdego roku, w okolicach pierwszego maja, w Paray-le-Monial zbiera się Forum Międzynarodowe. Ponadto, aby ułatwić uczestnictwo osobom o bardzo napiętym planie zajęć, w różnych miastach Francji organizowane są "obiady wymiany doświadczeń i dzielenia".

SOS Modlitwy

Całodobowy dyżur telefoniczny osób, które, trwając przed Najświętszym Sakramentem, gotowe są modlić się w naszych intencjach. Jest to nieprzerwana modlitewna obecność w sercu świata.

Dzieła miłosierdzia - służba najbiedniejszym

Tyberiada
Centrum pomocy dla nosicieli wirusa HIV, osób chorych na AIDS i ich rodzin.

Romowie
We Wspólnocie istnieje grupa około 50 Romów. W swojej wędrówce żyją oni tymi samymi łaskami, co osoby prowadzące życie osiadłe.

Chleb ubogich
Młodzi ze Wspólnoty Emmanuel spędzają czas w paryskim metrze i rozmawiają z bezdomnymi, aby im pomóc odzyskać poczucie godności.

Odwiedzanie chorych w szpitalach oraz więźniów
Dom Miłosierdzia (w Holandii)
Pomoc udzielana imigrantom.

Bistro u Proboszcza
Lokale prowadzone przez Wspólnotę w "rozrywkowych" dzielnicach miast, na przykład na placu Pigalle w Paryżu. Miejsca, gdzie każdy zostaje przyjęty i wysłuchany.

Praca w parafiach
Na życzenie biskupów Wspólnota Emmanuel działa w wielu parafiach we Francji (w Paryżu i na jego przedmieściach, w Bordeaux, Lyonie, Marsylii) oraz na całym świecie (w Niemczech, Belgii, Nikaragui, Peru czy Rwandzie).
Wspólnota prowadzi również w wielu parafiach grupy modlitewne. Najczęściej przeznaczone są one dla młodzieży parafialnej. W 1996 roku Wspólnota zapoczątkowała "długotrwałe misje parafialne". W ich ramach członkowie Wspólnoty składają wizyty w domach parafian, prowadzą dyskusje na kontrowersyjne tematy, modlą się za cierpiących itd.

Praca z młodzieżą

Międzynarodowe Szkoły Ewangelizacji
Mając świadomość znaczenia odpowiedniego przygotowania młodych do głoszenia Ewangelii, Wspólnota prowadzi pięć "szkół ewangelizacji": w Altötting (Niemcy), Fatimie (Portugalia), Paray-le-Monial (Francja), Wiedniu (Austria) i w Rzymie (szkoła założona w 1998 roku na życzenie Papieskiej Rady do Spraw Świeckich). W szkołach tych młodzież spędza jeden rok, żyjąc we wspólnocie i przygotowując się do misji głoszenia Ewangelii.

Wieczorowe Szkoły Misyjne
Są to cotygodniowe spotkania gromadzące około 30 młodych osób, głównie studentów. Odbywają się w cyklu rocznym. Służą pogłębieniu formacji katechetycznej i duchowej poprzez uczestnictwo w misjach na terenie parafii, ewangelizacji ulicznej, służbie ubogim, śpiew i liturgię. Istnieje około 50 takich szkół.

Międzynarodowe Forum Młodych
Od przeszło dziesięciu lat odbywa się w Paray-le-Monial. Każdego roku, w sierpniu, przyjeżdża tu około sześciu tysięcy młodych, aby dzielić się swoim doświadczeniem wiary.

Pielgrzymki studenckie
Organizowane są przez młodzieżowe grupy modlitewne w największych miastach uniwersyteckich.
Posługa duszpasterska w licznych liceach i gimnazjach.

Magnificat
Ma za cel działalność ewangelizacyjną wśród artystów i w środowiskach artystycznych oraz odnowę kultury i sztuki religijnej.

Fidesco
Jest to, założone na prośbę biskupów z Afryki, stowarzyszenie służące pomocą w rozwoju wspólnot lokalnych w krajach Trzeciego Świata. Działa na Kubie, Tajwanie, w Indiach, na Filipinach, w Brazylii, Rosji, Indonezji i w licznych krajach Afryki. Przygotowuje woluntariuszy do pracy w tych krajach, wykorzystując ich kompetencje zawodowe oraz zapał ewangelizacyjny.

Międzynarodowe sesje w Paray-le-Monial
Od 25 lat, odbywają się każdego lata. Co roku gromadzą około 20 tysięcy osób. Każda sesja ma swój temat, na przykład: Muzyka; Śpiew i Liturgia; Zgromadzenie Rodzin; Przyjąć i Przekazać Wiarę; Międzynarodowe Forum Młodych; itd.

Aktywni emeryci
Dla osób będących na emeryturze i dla dziadków organizowane są spotkania i rekolekcje. Jest to propozycja życia nową nadzieją.

Międzynarodowe Forum Młodych w Altötting i w Wadowicach
Organizowane jest na wzór Międzynarodowego Forum Młodych odbywającego się w Paray-le-Monial. Gromadzi młodzież z Niemiec i z Polski oraz z innych krajów Europy Środkowej i Wschodniej.

Nowa ewangelizacja
Każdego roku Wspólnota Emmanuel podejmuje w tej dziedzinie nowe inicjatywy. Są to, na przykład:

• ewangelizacja na ulicach (w głównych punktach miast, podczas ważnych świąt religijnych);
• spotkania modlitewne dla chorych /modlitwy o uzdrowienie/;
• ewangelizacja przez internet;
• prowadzenie klubów studenckich i miejsc spotkań;
• popołudniowe spotkania dla matek;
• ewangelizacja przez muzykę (muzyczne imprezy, internet);
• "kursy Alfa" (ewangelizacja poprzez "gościnność" i kolacje).

Od blisko 30 lat potwierdza się powszechność łask adoracji, współczującej miłości bliźniego i ewangelizacji, przeżywanych zgodnie z charyzmatem Wspólnoty Emmanuel. Od 1992 roku Wspólnota zwiększyła ponad trzykrotnie zakres swoich działań. Obecna wcześniej w osiemnastu krajach, teraz działa w sześćdziesięciu, nie licząc tych, z którymi utrzymuje regularne kontakty.

W wielu krajach wyraźnie widać potrzebę aktywnego wspierania apostolatu świeckich w sercu Kościoła dzięki życiu we wspólnocie i braterstwie, przy jednoczesnym respektowaniu osobistej drogi życiowej i zobowiązań każdego człowieka.

Wspólnota Emmanuel doświadcza, jak wiele owoców na wszystkich kontynentach przynoszą działania podejmowane wspólnie przez świeckich, osoby konsekrowane w celibacie i księży zjednoczonych braterską miłością i otwartych na głos Ducha Świętego.

1993 - dwa małżeństwa francuskie przyjechały do Polski, by poprowadzić w Warszawie, znany we Francji od wielu lat, cykl weekendów dla małżeństw "Miłość i Prawda". Większość uczestników stanowili rodzice dzieci z klas III, którzy modlili się podczas całorocznego przygotowywania ich pociech do Pierwszej Komunii Świętej. Pomysłodawczynią tych spotkań była katechetka, Maria Pieńkowska, wówczas jedyny członek Wspólnoty Emmanuel w Polsce (postulat przyjęła we Francji w 1984 roku). Ona to zapraszała chętnych rodziców do swojego domu na rozmowy organizacyjne związane z przygotowaniem do Pierwszej Komunii Świętej i prostą modlitwę. Po wakacjach do spotkań dołączył kapłan z parafii, ksiądz Tadeusz Aleksandrowicz.

Po ostatnim weekendzie cyklu "Miłość i Prawda" w wielu uczestnikach zrodziło się pragnienie zawiązania Wspólnoty. W pierwszą niedzielę Adwentu 1993 roku, postulat rozpoczęło 11 małżeństw. Rok później w Krakowie, także dzięki wcześniej zorganizowanym weekendom dla małżeństw, do Wspólnoty dołączyli nowi członkowie.

Stopniowo postulat rozpoczynały kolejne osoby. W 1997 roku w Polsce było już około 70 członków Wspólnoty Emmanuel.

1997 - Wspólnota w Polsce zaprosiła młodzież na spotkanie z Janem Pawłem II i przeżycie wraz z nim Światowych Dni Młodzieży w Paryżu. Ważnym etapem pielgrzymki, poprzedzającym XII Światowe Dni Młodzieży, było Forum w Altotting. Zaproszenie przyjęło bardzo wielu młodych ludzi.

Po spotkaniu w Paryżu, w Warszawie rozpoczęto animowanie spotkań modlitewnych dla młodzieży. Była to odpowiedź na przypomniane przez Ojca Świętego słowa Chrystusa: "Chodźcie a zobaczycie". Wielu młodych ludzi postanowiło pójść i zobaczyć; upewnić się, że warto wyruszyć z Chrystusem w najpiękniejszą podróż życia.

Wiosną 1998 roku zorganizowano - w ramach spotkań modlitewnych - Seminarium zakończone modlitwą o wylanie Darów Ducha Świętego. Owocem było rozpoczęcie postulatu we Wspólnocie Emmanuel przez kilkanaście młodych osób.

RODZAJE APOSTOLSKIEGO ZAANGAŻOWANIA:

"Miłość i Prawda" - od 1993 roku organizowane są w Polsce (najczęściej dwa razy w roku) weekendy dla małżeństw "Miłość i Prawda". Odbywają się one zarówno w okolicach Warszawy, jak i na Północy i Południu Polski.

1 - szy weekend - "Bóg kocha każde małżeństwo i daje nam konkretne środki dla odnowy życia małżeńskiego".
2-gi weekend - "Porozumienie między małżonkami, odkrycie różnic i dopełnień".
3-ci weekend - "Wychowanie i kształtowanie dzieci, wychowanie rodzinne a otwarcie na świat".

Weekendy dla Narzeczonych - zastępują one tradycyjny "Kurs przedmałżeński" odbywający się przy parafiach. Podczas dwóch weekendów stanowiących całość, narzeczeni mogą odnowić swoją relację z Panem Bogiem, uznać Go ponownie (albo po raz pierwszy) za swojego Pana i Zbawiciela i zapragnąć postawić Go na pierwszym miejscu w zakładanej przez nich rodzinie.

1- szy weekend - "Źródłem mojej miłości jest Jezus"
2 - gi weekend - "Bóg chce pobłogosławić naszą miłość"

Czasopismo "Jezus Żyje" - wydawane jest w Polsce od czerwca 1997 roku. Do tej pory ukazało się 30 numerów.

Spotkania modlitewne - raz w tygodniu Wspólnota Emmanuel animuje spotkania modlitewne przy parafiach. Są one zaproszeniem dla tych wszystkich, którzy pragną wielbić Pana Boga, słuchać Jego Słowa i rozważać je w swoim życiu.

Mają one jak najbardziej otwarty charakter. Stale przychodzą na nie nowe osoby.

Są tacy, którzy przyjdą jeden, dwa razy, są tacy co zostają. Najważniejsze jest uznanie, że każdy został tu zaproszony przez samego Jezusa, bowiem: "...gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię Moje, tam jestem pośród nich".

Międzynarodowe Forum Młodych - organizowane jest od 2000 roku w Wadowicach, na wzór Międzynarodowego Forum Młodych odbywającego się w Paray le Monial we Francji. Gromadzi ono młodzież w wieku 16 - 35 lat z Polski oraz innych krajów Europy Środkowej i Wschodniej, m. inn. Słowacji, Ukrainy, Rosji, Białorusi.

I Międzynarodowe Forum Młodych w Wadowicach stanowiło przygotowanie do XV Światowych Dni Młodzieży obchodzonych z Janem Pawłem II w Rzymie, II - gie zaś miało na celu formowanie misjonarzy, żyjących w sercu słowami św. Katarzyny ze Sieny, sparafrazowanymi przez Ojca Świętego na Tor Vergata: "Jeśli będziecie tym, czym macie być, zapalicie cały świat".

Międzynarodowe Forum Młodych jest zaproszeniem do pogłębiania własnej relacji z Chrystusem, czerpania z dorobku Kościoła i budowania Jego jedności we własnych rodzinach, środowiskach, miastach i krajach, jest okazją do dzielenia się wiarą i ubogacania innych i siebie poprzez świadectwo, jest miejscem zdobywania odwagi do głoszenia Chrystusa w świecie.

Na Forum do Wadowic zaproszeni są także ci wszyscy, którzy nie poznali jeszcze Pana Boga i Jego Miłości, ci, którzy zadają sobie i innym trudne pytania, którzy nie widzą sensu swojego życia.

Weekendy dla młodzieży - organizowane trzy razy w roku dla młodych z całej Polski. Są okazją do zatrzymania się w pędzie życia, zasłuchania się w Słowo Chrystusa, napełnienia się łaską sakramentów świętych, przeżywania radości ze spotkania z braćmi i siostrami, dzielenia się świadectwem swojej wiary. Są one także zaproszeniem dla tych wszystkich, którzy nie odnaleźli swojego miejsca w Kościele i nie zachwycili się darem Bożej Miłości.

Wieczorowa Szkoła Ewangelizacji - działa od X 2001 w Warszawie. Jest skierowana do młodych w wieku 18 - 35 lat, a jej celem jest pogłębienie wiary poprzez katechezy i wykłady, życie radością we wspólnym uwielbianiu Pana Boga, czerpanie mocy z Eucharystii i Adoracji, dzielenie się wiarą z innymi, doświadczanie życia wspólnotowego.

Zajęcia odbywają się w jeden wieczór w tygodniu.

Misje na ulicach miast - polegają na zapraszaniu przechodniów do wejścia do kościoła i modlitwy przed Panem Jezusem ukrytym w Najświętszym Sakramencie. To On sam zaprasza, daje Swoje Słowo i czeka, by w swoim sercu uczynić krok zbliżenia się do Niego.

Misje na uczelniach - pierwsze misje miały miejsce w kwietniu 2001 na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie.

Celem było zaproszenie młodych do uczestnictwa w Eucharystii, modlitwy przed Najświętszym Sakramentem i ewentualnie skorzystania z sakramentu Pojednania.

Pomocą do tego były rozmowy indywidualne, wieczór teatralny, kawiarenki, spotkania tematyczne, modlitwa wstawiennicza.

Misje na Ukrainie - dwukrotnie odbyły się spotkania w Barze na Ukrainie. Równolegle prowadzono spotkania dla młodzieży i weekendy dla małżeństw "Miłość i Prawda".

Wielu młodych z Baru przyjechało na II Międzynarodowe Forum Młodych do Wadowic.