A. WPROWADZENIE

I. WSPÓLNOTA EMMANUEL

Wspólnota Emmanuel jest stowarzyszeniem wiernych wszystkich stanów życia. Nazwa Wspólnoty zaczerpnięta jest z Pisma Świętego: "Oto Panna pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy "Bóg z nami" (Mt 1,23). "EMMANUEL" to "BÓG Z NAMI", obecny w życiu codziennym.

Dla wszystkich członków Wspólnoty oznacza to uznanie Jezusa za centrum swojego życia, aby "być w świecie nie będąc ze świata".

Dla niektórych jest to poszukiwanie uświęcenia w zwyczajnym życiu rodzinnym i zawodowym, dla innych - w celibacie ze względu na Królestwo Boże, dla jeszcze innych - w życiu całkowicie poświęconym apostolstwu.

Najgłębsza łaska Wspólnoty wypływa z Eucharystycznej Adoracji Boga prawdziwe obecnego pośród nas, "EMMANUELA". Z adoracji rodzi się współczucie dla wszystkich ludzi, którzy umierają z głodu w znaczeniu materialnym lub duchowym. Współczucie rodzi pragnienie ewangelizacji świata, a zwłaszcza najuboższych.

Powierzenie się Duchowi Świętemu, Słowo Boże, wstawiennictwo Maryi, Matki Bożej, sakramenty święte i liturgia zakorzeniają życie wspólnotowe i apostolskie w życiu Kościoła.

II. BRACTWO JEZUSOWE

a) Nazwę "Bractwo Jezusowe" zaczerpnięto z dwóch tekstów Pisma Świętego: "Wszyscy oni trwali jednomyślnie na modlitwie razem z niewiastami, Maryją, Matką Jezusa i braćmi Jego" (Dz 1, 14); "Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Bożą, ten Mi jest bratem, siostrą i matką" (Mk 3, 34-35). Żeby być bratem Jezusa, trzeba mieć Serce Jezusowe; w tym celu należy wziąć Maryję do siebie i pozwolić, aby Duch Święty odnawiał nasze serce.

"Odbiorę wam serce kamienne i dam wam serce z ciała. Ducha mojego chcę tchnąć w was..." (Ez 36, 26b-27a).

b) Spośród katolickich członków Wspólnoty Emmanuel niektórzy mogą otrzymać powołanie bardziej radykalne. W sercu Wspólnoty, Bractwo Jezusowe proponuje dar z siebie przez konsekrację, decyzję jeszcze większej wierności Kościołowi, a także oddanie się do dyspozycji na rzecz misji w ramach działań Wspólnoty. Konsekracja ta typu chrzcielnego dokonuje się w duchu i według form niżej opisanych (paragrafy d, e, f, g).

c) Niektórzy katolicy, nie będący członkami Wspólnoty Emmanuel, lecz zaangażowani we wspólnotach o podobnym duchu mogą być przyjęci do Bractwa Jezusowego. Osoby te mają udział w łaskach i duchu Bractwa nie należąc do zarządu ani mu nie podlegając.

d) Konsekracja w Bractwie Jezusowym jest dobrowolnym odnowieniem konsekracji ochrzczonych (Lumen Gentium, 10). Jest to całkowity dar z siebie, aby pozostawać do dyspozycji Pana, Jego Kościoła i ewangelizacji. Poprzez ten akt człowiek wyraża pragnienie, aby dać się spalić Miłości Bożej. Konsekracja dokonuje się przede wszystkim przez pogłębienie udziału w łaskach Wspólnoty Emmanuel takich, jak adoracja Jezusa Eucharystycznego, z której wyrasta współczucie dla wszystkich ludzi umierających z głodu w znaczeniu materialnym lub duchowym, i pragnienie ewangelizacji świata, zwłaszcza najuboższych.

Konsekracja ta dokonuje się wobec Jezusa w Najświętszym Sakramencie, w łasce Serca Jezusowego, zgodnie z tradycją Paray-le-Manial.

e) Konsekracja w Bractwie Jezusowym wymaga głębszej solidarności wspólnotowej oraz całkowitej wierności Kościołowi i miłości do niego.

f) Konsekracja połączona jest z oddaniem się do dyspozycji. Dyspozycyjność jest przede wszystkim decyzją radykalnego ofiarowania siebie woli Bożej poprzez obowiązki, służby i zadania proponowane przez Moderatora Wspólnoty Emmanuel na służbę braciom i Kościołowi, a zwłaszcza ze względu na misję.

g) Konsekrowani ofiarowują siebie, aby przyjąć ogień miłości Chrystusa i promieniować nim we Wspólnocie Emmanuel, a wraz z nią wszędzie, gdzie zostaną posłani.

B. ZASADY DOTYCZĄCE WSPÓLNOTY EMMANUEL

I. CHARAKTER I CEL WSPÓLNOTY

1. Wspólnota gromadzi wiernych (Christi Fideles) wszystkich stanów życia, którzy pragną razem zaangażować się w życie kontemplacyjne i apostolskie w łonie Kościoła Katolickiego.

Wszyscy członkowie, świeccy i duchowni, uznają się wzajemnie za braci i siostry w Chrystusie, jako obdarzeni tym samym powołaniem do świętości i do głoszenia Ewangelii. Każdy z nich pragnie realizować to powołanie zgodnie z własnym stanem życia i rodzajem posługiwania. Podejmują zadanie stworzenia razem Wspólnoty i przyrzekają sobie w ramach tej Wspólnoty aktywną pomoc materialną, braterską i duchową ze względu na uświęcenie i głoszenie Królestwa Bożego.

2. Zgodnie z duchem opisanym we Wprowadzeniu łaski Adoracji, Współczucia i Ewangelizacji, do których dąży Wspólnota mają swoje źródło w sakramentach, szczególnie w Eucharystii i Sakramencie Pojednania, w modlitwie osobistej i wspólnotowej, w otwarciu serca na działanie Ducha Świętego, w zawierzeniu Maryi Pannie, Matce Emmanuela.

3. Wspólnota, poprzez życie braterskie i wspólnie podejmowane działania, dąży do uświęcenia swoich członków i ich uczestnictwa w "ogólnym, apostolskim celu Kościoła".

Uczestnictwo w misji Kościoła włącza Wspólnotę w ewangelizację wierzących i niewierzących, osób i kultury, w służbą chorym i ubogim, promocję tego, co prawdziwie ludzkie i duchowe, rodzinne i społeczne. Wszystkie te działania: kulturowe, charytatywne czy społeczne, podejmowane są wyłącznie w Imię Jezusa Chrystusa i towarzyszy im zawsze głoszenie Dobrej Nowiny. Wykonywane są one w świetle nauki Kościoła, w ufnym poddaniu Magisterium i w łączności z wiarą Kościoła Katolickiego.

4. Wspólnota jest w Kościele prywatnym stowarzyszeniem wiernych posiadającym osobowość prawną. Rządzona jest przez swoich własnych odpowiedzialnych, w autonomii uznanej przez powszechne prawo kościelne, zwłaszcza zawarte w artykułach 215, 298-311 i 321-329 Kodeksu Prawa Kanonicznego, zgodnie z normami określonymi przez niniejsze Statuty.

Życie i aktywność apostolska Wspólnoty poddane są nadzorowi Stolicy Apostolskiej, a na poziomie diecezjalnym - Ordynariuszowi miejsca działalności, na miarę podejmowanych tam działań (kanon 305).

II. CZŁONKOWIE, OKRES PRÓBNY, ZAANGAŻOWANIE

5. Członkami Wspólnoty mogą stać się osoby ochrzczone i bierzmowane w Kościele Katolickim, pełnoletnie w rozumieniu prawa kanonicznego i państwowego, po przynajmniej dwuletnim okresie próbnym, żyjące zgodnie z duchem Wspólnoty i jednoznacznie przyjęte przez Moderatora i Radę, lub upoważnionych do tego ich lokalnych przedstawicieli.

Żaden z kroków, ani konsekracja czy zaangażowanie, o których mowa w obecnych Statutach, zarówno we Wspólnocie Emmanuel, jak i w Bractwie Jezusowym, nie zobowiązuje pod groźbą grzechu.

6. Wspólnota gromadzi przedstawicieli wszystkich stanów życia (por. kanon 298 i 307 Kodeksu Prawa Kanonicznego): osoby świeckie żyjące w małżeństwie lub samotne, mężczyzn i kobiety ślubujące celibat dla Królestwa Bożego, diakonów stałych, kapłanów, diakonów przygotowujących się do kapłaństwa i seminarzystów, zakonników i zakonnice.

7. Księża diecezjalni mogą wstępować do Wspólnoty Emmanuel i Bractwa Jezusowego za pisemną zgodą swojego biskupa.

8. Osoby zakonne lub zaangażowane w życiu konsekrowanym, w znaczeniu określonym przez kanony od 573 do 746 Kodeksu Prawa Kanonicznego, mogą być przyjęte do Wspólnoty Emmanuel jako stowarzyszone (lub ewentualnie jako pełnoprawni członkowie) z poszanowaniem obowiązków właściwych ich Instytutowi, za zgodą swoich przełożonych wyrażoną na piśmie.

9 . Ochrzczeni nie-katolicy nie mogą podjąć normalnego zaangażowania we Wspólnocie. Mogą oni jednak brać udział w życiu i łaskach Wspólnoty jako "bracia stowarzyszeni", jeśli: rozeznają, że Bóg powołuje ich do tej Wspólnoty, deklarują gotowość uszanowania Kościoła Katolickiego w jego Tajemnicy, tożsamości, nauczaniu i praktykach sakramentalnych, mogą uczestniczyć w sposób znaczący w łaskach Wspólnoty, w jej życiu i wymaganiach, łącząc to z szacunkiem i wiernością należną Kościołowi, do którego należą.

W tym duchu przejdą czas próbny i będą włączeni jako "bracia stowarzyszeni" zgodnie z procedurą analogiczną do określonej w artykule 5.

Za zgodą Moderatora mogą się zaangażować w sposób szczególny, który określa ich udział w życiu wspólnotowym i poszanowanie więzów łączących ich z ich Kościołem. Nie będą należeć do władz Wspólnoty i nie otrzymają zadań związanych z formacją.

10. Do Wspólnoty należą: członkowie w okresie próbnym, członkowie zaangażowani, członkowie stowarzyszeni na szczególnych prawach, członkowie konsekrowani w Bractwie Jezusowym, co zostanie wytłumaczone poniżej.

Osoby, którym bliskie są cele i duchowość Wspólnoty, a nie mogą z przyczyn ważnych i od nich niezależnych spełniać wszystkich wymagań, mogą zostać dopuszczone przez Międzynarodową Radę do zaangażowania jako Przyjaciele Wspólnoty Emmanuel.

Okres próbny

11. Zaangażowanie poprzedzone jest minimum dwuletnim okresem próbnym, zawierającym etapy określone zwyczajowo lub przez wewnętrzne ustalenie, w obu przypadkach zatwierdzone i podlegające zmianie za zgodą Rady.

Etapy okresu próbnego rozpoczyna się za zgodą Moderatora lub jego regionalnego przedstawiciela i po konsultacji z Radą.

12. Osoby przygotowujące się do chrztu mogą rozpocząć okres próbny, ale nie mogą podjąć zaangażowania.

Zaangażowanie

13. Zaangażowanie we Wspólnocie Emmanuel podejmuje się na okres jednego roku. Odnawia się je corocznie.

Zaangażowanie i jego odnowienie ma miejsce przed wystawionym Najświętszym Sakramentem, w obecności Moderatora lub jego przedstawiciela i, jeśli to możliwe, członków Rady.

Zawiera ono następującą formułę: "...podejmuję zaangażowanie we Wspólnocie Emmanuel..."

III. ŻYCIE, PRAWA I OBOWIĄZKI CZŁONKÓW

14. Członkowie Wspólnoty Emmanuel zobowiązują się do braterskiego życia kontemplacyjnego i apostolskiego w świecie, w życiu codziennym.

15. Członkowie Wspólnoty Emmanuel zobowiązują się, na ile to możliwe, do: codziennej dłuższej Adoracji (o ile to możliwe - Adoracji Najświętszego Sakramentu), codziennego uczestnictwa w Eucharystii. Dla kapłanów - codzienne sprawowanie Eucharystii, codziennej modlitwy uwielbienia, odprawianej w radości i jeśli możliwe - razem z innymi, regularnego przystępowania do Sakramentu Pojednania.

16. Członkowie Wspólnoty Emmanuel włączają się w życie wspólnotowe, które sprzyja praktykowaniu adoracji, współczucia i ewangelizacji.

Życie wspólnotowe dostosowane jest do form aktywności i okoliczności codziennego życia każdego z członków.

Istnieją "domostwa" wspólnego zamieszkiwania lub nie, stosownie do sytuacji. W "domostwach" istotną wagę przywiązuje się do braterskiego dzielenia się, uświęcenia i życia apostolskiego. Rytm i rodzaj spotkań są ustalone przez Radę. Zasadniczo, raz w miesiącu każdy bierze udział w dużym spotkaniu wspólnotowym (na przykład sobota po południu i niedziela).

17. Aby móc żyć życiem i duchem wspólnotowym, kapłani i diakoni uczestniczą także w "domostwach", we własnym gronie, albo razem z osobami innego stanu życia. Wówczas najlepiej aby byli to bracia i siostry z Bractwa Jezusowego. Podobnie w przypadku osób żyjących w celibacie dla Królestwa Bożego.

18. W żadnym wypadku nie może zaistnieć wspólne zamieszkiwanie osób różnej płci żyjących w celibacie. Autonomiczne mieszkania, nawet jeśli znajdują się w tym samym budynku, rozumiane są jako odrębne miejsca zamieszkania.

19. Każdy z członków Wspólnoty identyfikuje się z linią postępowania zaproponowaną przez Moderatora i Radę. Idąc za ich wskazaniami, bierze udział, na miarę swoich możliwości, w działalności apostolskiej zaproponowanej przez Wspólnotę oraz w służbach.

20. Każdy z członków korzysta z modlitwy i porad braci. Zgodnie z prawem powszechnym, każdy jest wolny w wyborze spowiednika lub przewodnika duchowego, nie naruszając w ten sposób dyscypliny Wspólnoty. Na swojej drodze wspólnotowej każdy jest wspomagany przez osobę akompaniatora, w zasadzie odrębną od jego odpowiedzialnego za "domostwo" lub służbę, którą pełni. Wybór i akceptacja akompaniatora dokonuje się w uzgodnieniu z odpowiedzialnymi za Wspólnotę. Musi to być osoba tej samej płci.

21. W zależności od możliwości i zobowiązań rodzinnych, każdy oddaje słuszną dziesięcinę, w wysokości ustalonej przez niego i uzgodnionej ze Wspólnotą.

22. Wspólnota wskazuje swoim członkom zasady życia i formacji wspólnotowej oraz zapewnia im środki tej formacji. Jest to formacja biblijna, teologiczna i duchowa, zgodna z duchem Soboru Watykańskiego II oraz, w ogólności, z tym, czego naucza Kościół. Służy ona także pogłębieniu mistycznego życia kontemplacji i działania zgodnego z charyzmatem właściwym Emmanuelowi.

23. Cała Wspólnota jest misyjna. Niektórzy członkowie mogą na własną prośbę, a przynajmniej za ich zgodą, zostać wysłani do innych diecezji lub krajów. W takim wypadku, oddanie się do dyspozycji w Bractwie Jezusowym poprzedzi lub będzie towarzyszyć wysłaniu na misję.

IV. DYSPOZYCJE DOTYCZĄCE OSÓB DUCHOWNYCH

24. Kapłani i diakoni, członkowie Wspólnoty Emmanuel, inkardynowani są przez Biskupów i Ordynariuszy, którzy zgadzają się na obecność Wspólnoty w ich diecezjach zgodnie z obecnymi statutami.

25. Za kwestie związane ze specyfiką posługi duchownych odpowiedzialny jest kapłan ze Wspólnoty, członek Międzynarodowej Rady. Razem z Radą czuwa nad tym, aby duchowni, którzy należą do Wspólnoty żyli zgodnie z podjętymi zobowiązaniami wspólnotowymi w całym ich radykalizmie i utrzymywali wysokie wymagania życia duchowego.

26. Formacja członków Wspólnoty Emmanuel przygotowujących się do kapłaństwa prowadzona jest zgodnie z kanonami 232 do 264. Ostateczna odpowiedzialność za nią spoczywa na Biskupie lub Ordynariuszu, który zgadza się na inkardynację. Warunki i miejsce formacji ustalane są w porozumieniu z Radą Wspólnoty.

Formacja ta od samego początku zawiera konkretne wymagania związane z przynależnością do Wspólnoty Emmanuel w zakresie właściwego jej sposobu życia wspólnotowego, duchowości, życia apostolskiego i misyjnego w jedności ze świeckimi. Cechy te tworzą charyzmat właściwy Wspólnocie Emmanuel i to ona jest za nie odpowiedzialna.

Szczegółowe porozumienia określają sposoby zastosowania tego w praktyce.

Formacja diakonów dokonuje się zgodnie z tymi samymi zasadami.

27. Opinia Wspólnoty, włączonej w formację, brana jest również pod uwagę. Ksiądz ze Wspólnoty odpowiedzialny za kwestie dotyczące posługi kapłańskiej pozostaje w regularnym kontakcie z Rektorem Seminarium lub domu formacyjnego.

W ramach badań wymaganych w kanonie 1051, ksiądz ze Wspólnoty odpowiedzialny za posługę duchownych przedstawia Biskupowi umotywowaną opinię oraz sprawozdanie na temat kandydata do święceń, zawierające zwłaszcza świadectwa o jego życiu we Wspólnocie. Ksiądz ten będzie obecny podczas święceń, aby w imieniu Wspólnoty zaświadczyć przed Biskupem o zdatności kandydata.

28. 1o Duchowni, kapłani i diakoni, zaangażowani we Wspólnocie Emmanuel, mają takie same prawa i obowiązki, jak inni członkowie: życie braterskie, kontemplacyjne i apostolskie wraz z Adoracją i celebracją Eucharystii, poranna modlitwa uwielbienia - w miarę możliwości wspólnotowa - akompaniament, uczestnictwo w "domostwie" i spotkaniach wspólnotowych, oddawanie słusznej dziesięciny, identyfikacja z linią postępowania zaproponowaną przez Moderatora i Radę, uczestnictwo w działalności apostolskiej i służbach Wspólnoty.

2o Duchowni są inkardynowani do diecezji, z uszanowaniem ich przynależności do Wspólnoty. Biskup, inkardynując przez święcenia diakona lub kapłana - członka Wspólnoty Emmanuel, akceptuje jego zaangażowanie wspólnotowe zgodnie z obecnymi statutami; podobnie w przypadku, gdy duchowny już inkardynowany za zgodą Biskupa wstępuje do Wspólnoty (por. art. 7).

3o Miejsce pracy duchownych wyznaczane jest przez Biskupa po zasięgnięciu opinii Moderatora Wspólnoty Emmanuel. Przy podejmowaniu decyzji uwzględnia się charyzmat właściwy Wspólnocie oraz możliwość prowadzenia życia i apostolatu wspólnotowego.

4o Na mocy porozumienia między Biskupem i Moderatorem część posługi i czasu każdego księdza lub diakona poświęcona jest dziełom własnym Wspólnoty, za co odpowiedzialność ponosi Moderator.

Czas ten jest wyznaczony w następujący sposób:

- kapłan może służyć na zmianę przez pewien czas diecezji, a następnie działom właściwych Wspólnocie;

- lub ksiądz część swojego czasu poświęca misji diecezjalnej, będąc w pozostałej jego części do dyspozycji dzieł własnych Wspólnoty.

Ogólnie, należy starać się zachować proporcję jednej trzeciej czasu dla Wspólnoty i dwóch trzecich dla diecezji.

Moderator jest zobowiązany do zdawania regularnie sprawozdania Biskupowi inkardynującemu o kapłanach, którzy są skierowani na jakiś czas do własnej działalności misyjnej Emmanuela.

5o Przydzielając misję stałym diakonom bierze się przede wszystkim pod uwagę ich sytuację rodzinną i zawodową, z drugiej strony ich możliwie największe włączenie w dzieła apostolskie samej Wspólnoty.

V. SZCZEGÓLNE ROZPORZĄDZENIA DOTYCZĄCE CELIBATU DLA KRÓLESTWA BOŻEGO

29. Mężczyźni i kobiety, członkowie Wspólnoty Emmanuel i Bractwa Jezusowego mogą otrzymać łaskę oddania siebie całkowicie w celibacie dla Królestwa, realizując pełniejszą osobistą dyspozycyjność do Adoracji, współodczuwania i ewangelizacji, zgodnie z charyzmatem właściwym Wspólnocie Emmanuel.

Podjęcie celibatu wiąże się z życiem w duchu rad ewangelicznych, ubóstwa i dyspozycyjności. Dokonuje się ono w ramach Wspólnoty Emmanuel i Bractwa Jezusowego.

30. Zaangażowanie w celibacie dla Królestwa zostaje podjęte, po koniecznym rozeznaniu, na okres trzech lat i jest odnawialne. Może być także definitywne. Bracia i siostry ze Wspólnoty Emmanuel i Bractwa Jezusowego są pierwszymi świadkami podjęcia tego zaangażowania. Podejmują się także szanowania i wspierania takiej osoby na jej drodze.

31. Reguła życia zatwierdzona i sprawdzona przez Radę na wniosek odpowiedzialnych za kwestie związane z życiem celibatariuszy dla Królestwa określa zasady szczególne dla tego stanu życia, z jednej strony dla kobiet, z drugiej dla mężczyzn.

32. Moderator za zgodą Rady deleguje mężczyznę i kobietę odpowiedzialnych za specyficzne kwestie dotyczące życia w celibacie dla Królestwa. Są oni wybierani z grona celibatariuszy konsekrowanych. Czas trwania tej odpowiedzialności jest trzyletni, z możliwością odnowienia. Może być on także zakończony na tych samych warunkach (por. art. 42).

VI. WŁADZE

33. Wspólnota Emmanuel i Bractwo Jezusowe mają wspólnego Moderatora, Międzynarodową Radę Wspólnoty Emmanuel i Radę Bractwa Jezusowego. Niektóre zasadnicze kwestie dotyczące Wspólnoty pozostają w gestii Rady Bractwa (por. art. 47).

Wspólnota Emmanuel jest kierowana przez Moderatora, któremu towarzyszy Międzynarodowa Rada. Komitet Konsultacyjny powoływany jest przez te instancje.

Międzynarodowa Rada wybierana jest przez Kolegium modlitwy i wyborów, zaś Moderator przez Międzynarodową Radę.

34. Rada wyznacza prowincje wspólnotowe. Mogą one obejmować cały kraj lub nawet wychodzić poza jego granice, w zależności od liczby osób, zakresu działalności i stopnia rozwoju lokalnej Wspólnoty.

35. Prowincja wspólnotowa zarządzana jest przez koordynatora prowincji, wyznaczonego przez Moderatora za zgodą Międzynarodowej Rady. Normalny czas trwania jego funkcji wynosi trzy lata i jest odnawialny. Może być też skrócony.

Koordynator prowincji pracuje ze swoim biurem i komitetem apostolskim. Regularnie radzi się on osób "starszych", to znaczy członków zaangażowanych odznaczających się większą dojrzałością i znajomością doświadczenia i charyzmatu Wspólnoty. Ma on, wraz ze swoim biurem, obowiązek animowania życia wspólnotowego w prowincji. Jest także odpowiedzialny za towarzyszenie osobom na ich drodze. Wprowadza w życie formację zalecaną przez Międzynarodową Radę. Koordynuje działalność apostolską.

Wszystko to czyni w jedności i pod kontrolą Moderatora, któremu regularnie składa sprawozdanie. Jest również w stałym kontakcie z Biskupami lub Ordynariuszami danej prowincji.

Międzynarodowy Zarząd, Moderator i Rady, odpowiedzialni za dobro wspólne Wspólnoty i poszczególnych osób i w sposób szczególny za charyzmat Emmanuela, ma możliwość interwencji w zarządzanie prowincją, gdy dotyczy to dobra osób, dzieł apostolskich, relacji kościelnych i wprowadzania w życie właściwego Wspólnocie charyzmatu i - bardziej ogólnie - rozwoju prowincji w solidarności z całością.

Komitet konsultacyjny

36. Lista członków tytularnych Komitetu Konsultacyjnego jest ustalana każdego roku przez Radę między 1 i 30 października. Ich liczba nie może przekraczać 200 osób, wliczając w to Moderatora oraz Rady Wspólnoty i Bractwa. Znajdują się na niej odpowiedzialni za główne służby apostolskie zorganizowane lub popierane przez Wspólnotę, koordynatorzy prowincji, starsi członkowie Wspólnoty, uznani za pomocnych w pogłębianiu jej charyzmatu oraz inni wyznaczeni, aby zapewnić odpowiednią reprezentację ilościową i jakościową różnych stanów życia i dziedzin życia wspólnotowego.

Komitet Konsultacyjny zbiera się w zasadzie raz do roku, na wezwanie Moderatora, i pracuje według planu dnia zaproponowanego przez niego za zgodą Rady.

Moderator może także zwołać, zgodnie z tą samą procedurą, spotkanie części Komitetu Konsultacyjnego np. reprezentantów jednego kraju lub prowincji czy konkretnego stanu życia.

Komitet Konsultacyjny zaproszony jest przez Moderatora do refleksji wraz z Międzynarodową Radą nad kwestiami dotyczącymi życia i przyszłości Wspólnoty. W tym celu daje i otrzymuje informacje oraz rozważa przedłożone zagadnienia. Nie ma prawa podejmowania decyzji ani władzy.

Kolegium modlitwy i wyborów

37. Kolegium modlitwy i wyborów ma za cel przeprowadzenie wyborów członków Rady w rozeznaniu i modlitwie. Moderator zbiera go w stosownym po temu czasie, w miejscu ustalonym przez niego w porozumieniu z Radą.

Kolegium składa się, oprócz Moderatora i Rad Wspólnoty i Bractwa, z Komitetu Konsultacyjnego (członkowie tytularni) oraz odpowiedniej liczby "wielkich elektorów". Ci ostatni wybierani są - w ramach prowincji - przez wszystkich członków zaangażowanych. Liczba "wielkich elektorów" delegowana przez każdą prowincję ustalona jest przez Radę proporcjonalnie do liczby członków zaangażowanych.

Wybory Kolegium i Rady dokonują się w modlitwie do Ducha Świętego, w odpowiedzialnej wolności i w poszukiwaniu woli Bożej. Kryteria są następujące: dobro wspólne Wspólnoty, wprowadzanie w czyn jej charyzmatu w służbie Kościołowi i w głębokiej z nim jedności, służba ewangelizacji.

Międzynarodowa Rada

38. Składa się przynajmniej z dwunastu członków. Może podjąć decyzję o zwiększeniu liczby członków do siedemnastu. Członkowie wybierani są na trzy lata spośród członków zaangażowanych Wspólnoty Emmanuel, konsekrowanych w Bractwie Jezusowym. Ich członkostwo w Radzie może być odnawiane dwukrotnie. Są wolni w przyjęciu mandatu. Jeśli przyjmą mandat, podejmą zobowiązanie dyspozycyjności, o ile tego dotychczas nie uczynili. Co trzy lata jedna trzecia członków Rady jest wymieniana. Moderator cieszy się odmiennym statusem.

39. Rada wraz z Moderatorem wyznacza ogólne kierunki życia, apostolatu i formacji Wspólnoty w zgodzie z właściwym jej charyzmatem. Ma ona władzę określania zasięgu prowincji oraz ich zmiany.

Moderator

40. Moderator zapewnia dobre funkcjonowanie Wspólnoty. Zachęca ją do uświęcania się, koordynuje jej życie i ewangelizację. Reprezentuje Wspólnotę wobec władz duchownych i świeckich. Przewodniczy Międzynarodowej Radzie. W jedności z Radą nadzoruje prowincje.

Wybierany jest on przez Międzynarodową Radę, spośród członków lub dawnych członków Rady Wspólnoty, większością dwóch-trzecich głosów na trzy lata, z możliwością ponownego wyboru dwukrotnie z rzędu.

41. Za zgodą Międzynarodowej Rady, Moderator wyznacza Kapłana odpowiedzialnego we Wspólnocie za kwestie związane ze specyfiką służby kapłańskiej. Normalny czas trwania jego funkcji jest trzyletni i jest odnawialny. Pomimo to może on być zakończony w każdej chwili, zgodnie z tą samą procedurą. Na mocy prawa jest on członkiem Rady. Jeśli nie jest on członkiem z wyboru, bierze w niej udział jako członek dodatkowy z prawem głosu, ale - w tym wypadku - tylko na czas sprawowania swojej funkcji.

W każdej diecezji, w której Wspólnota przedstawia seminarzystów do święceń, Moderator - w uzgodnieniu z Biskupem lub Ordynariuszem – wyznacza księdza, aby był w tej diecezji wobec Biskupa lub Ordynariusza, przedstawicielem odpowiedzialnym za formację seminarzystów należących do Wspólnoty.

42. Za zgodą Międzynarodowej Rady, Moderator wyznacza także kobietę i, jeśli to potrzebne mężczyznę, odpowiedzialnych we Wspólnocie za kwestie dotyczące osób żyjących celibacie dla Królestwa.

Jeśli wyznaczona osoba nie jest członkiem Rady, Moderator i Rada mogą w każdej chwili zdecydować o dołączeniu jej do Rady, jako jej nadliczbowego lub pełnoprawnego członka. W tym wypadku przynależność do Rady kończy się wraz z zakończeniem wykonywania tej odpowiedzialności.

43. W dziedzinie zarządzania Moderator wspomagany jest przez ekonoma. Nie musi on być członkiem Rady.

44. Moderator wykonuje swoją władzę w sposób zwyczajny, bezpośrednio, albo po zasięgnięciu opinii Rady lub za jej zgodą, w zależności od przypadku.

45. Zgoda Rady jest wymagana, aby Moderator mógł: dopuścić do zaangażowania w celibacie i zaangażowania we Wspólnocie; przedstawić Biskupom lub Ordynariuszom prośbę o założenie Wspólnoty w ich diecezji lub wraz z nimi ustalać warunki działania służb apostolskich. Warunki te powinny być podane na piśmie wraz z określeniem czasu zakończenia tych działań; przedstawić zainteresowanym Biskupom kandydatów do kapłaństwa; wyznaczać, w uzgodnieniu z zainteresowanymi Biskupami, instytucje formacji i studiów kościelnych dostępne członkom Wspólnoty na ich drodze do kapłaństwa służebnego; generalnie, podejmować - w stosunku do kogokolwiek - zobowiązania, które angażowałyby Wspólnotę na dłuższy czas; mianować, potwierdzać lub odnawiać służbę koordynatorów prowincji oraz odpowiedzialnych za główne służby apostolskie, duchowe lub materialne; delegować na stałe część swojej władzy Moderatora; mianować ekonoma; zatwierdzać roczny budżet; podejmować ważne decyzje dotyczące majątku: akty dyspozycji i nadzwyczajne akty administracyjne.

46. Opinia Rady wymagana jest do: proponowania Biskupowi miejsca pracy duchownych; przyjęcia prośby o rozpoczęcie okresu próbnego lub o ponowienie zaangażowania we Wspólnocie; zatwierdzenia biur i rad ukonstytuowanych przez koordynatorów regionalnych; zatwierdzania i korygowania listy członków Komitetu Konsultacyjnego.

47. Formacja, akompaniament, rozwój duchowy, solidarność wspólnotowa, wierność Kościołowi, Wspólnocie i jej charyzmatowi podlegają władzy Moderatora Wspólnoty Emmanuel, wspieranemu przez Radę Bractwa Jezusowego.

VII. DYSPOZYCJE DOTYCZĄCE BRACTWA JEZUSOWEGO

48. Władzy Moderatora Wspólnoty Emmanuel, wspomaganemu przez Radę Bractwa Jezusowego, podlegają również specyficzne kwestie dotyczące Bractwa. Opinia Rady jest wymagana w sprawie podjęcia kroków w okresie probacji w Bractwie, natomiast jej zgoda w stosunku do konsekracji i oddania się do dyspozycji.

Tak jak we Wspólnocie, etapy na drodze ustalone są zwyczajowo lub - w konkretnym przypadku - poprzez wewnętrzną umowę, w obu sytuacjach za zgodą i po sprawdzeniu przez Radę Bractwa. Duch i ramy konsekracji i oddania się do dyspozycji w Bractwie Jezusowym podane są we Wprowadzeniu (nr II).

49. Rada Bractwa składa się z piętnastu członków, z których trzecia część jest wymieniana co pięć lat. Są oni mianowani przez Moderatora spośród dawnych lub obecnych członków Rady Wspólnoty Emmanuel lub spośród członków po konsekracji o uznanym doświadczeniu.

50. Moderator Wspólnoty Emmanuel jest także Moderatorem Bractwa Jezusowego. W razie potrzeby może on zwoływać obie Rady naraz.

Powinien on zwoływać Radę Bractwa Jezusowego przynajmniej trzy razy w roku.

C. ODDZIELENIE OD WSPÓLNOTY I BRACTWA

51. W wypadku niezgodności lub ważnych trudności w związku z wykonywaniem zobowiązań we Wspólnocie Emmanuel, Moderator, za zgodą Rady, może zaproponować członkowi Wspólnoty jej opuszczenie lub wystąpić o jego usunięcie, dając mu wcześniej możliwość złożenia wyjaśnienia. Analogiczny sposób postępowania przyjmuje się w Bractwie Jezusowym.

Nie odnowienie corocznego zaangażowania we Wspólnocie Emmanuel oznacza wystąpienie ze Wspólnoty oraz z Bractwa, jeśli było się jego członkiem.

Zgodnie z kanonem 702, i przez analogię do niego, członkowie, którzy zgodnie z prawem opuszczają Wspólnotę lub którzy zgodnie z prawem zostali z niej wykluczeni nie mogą się od niej niczego domagać za jakąkolwiek pracę w niej wykonaną. Jednakże Wspólnota zachowa wobec członka, który ją opuścił postawę sprawiedliwości i ewangelicznej miłości.

D. ASYSTENT KOŚCIELNY

52. Papieska Rada do Spraw Świeckich, z listy zawierającej nazwiska trzech osób zaproponowanych przez Moderatora, mianuje na okres trzech lat, z możliwością odnowienia na tej samej zasadzie, asystenta kościelnego, wspólnego dla Wspólnoty Emmanuel i dla Bractwa Jezusowego

53. Asystent kościelny towarzyszy Wspólnocie i Bractwu przede wszystkim troszcząc się o życie sakramentalne, uświęcenie, formację teologiczną, biblijną i duchową, ducha ewangelizacji zgodnie z właściwym charyzmatem i wierność Kościołowi. Nie należy on do władz Wspólnoty.

E. MAJĄTEK I ADMINISTROWANIE WE WSPÓLNOCIE I BRACTWIE

54. Wspólnota Emmanuel i Bractwo Jezusowe, prywatne stowarzyszenia wiernych, obdarzone osobowością prawną, zarządzają swoim majątkiem wspólnotowym zgodnie z celami statutowymi, według kanonu 325.

55. Każdy zachowuje własność i możliwość dysponowania swoimi dobrami osobistymi.

56. Każdy zobowiązuje się, w zależności od swoich możliwości i obciążeń, do dobrowolnej składki:

1o aby uczestniczyć w wydatkach na wspólne życie, o ile zachodzi taka sytuacja (np. wspólne mieszkanie);

2o aby wspomagać życie Wspólnoty i jej działania i, jeśli może, troszczyć się o przedsięwzięcia misyjne, apostolskie i charytatywne Wspólnoty.

57. Służba, jaką pełnią we Wspólnocie duchowni, będący jej członkami, jest wynagradzana przez Wspólnotę w wysokości ustalonej w umowie z diecezją.

Służba wykonywana przez świeckich na rzecz diecezji jest przedmiotem wynagrodzenia ustalonego w umowie z diecezją.

58. W wypadku rozwiązania, dobra, zasoby pozostałe po Wspólnocie i Bractwie zostaną przydzielone przez Radę stowarzyszeniu kanonicznemu (kongregacji, zakonowi lub instytutowi) skoncentrowanemu na kulcie Eucharystii i o analogicznym celu apostolskim, to znaczy z istoty misyjnemu i wiernemu Kościołowi katolickiemu, apostolskiemu i rzymskiemu.

59. W pozostałych sprawach należy kierować się kanonami 325 i 326.

E. ZMIANA STATUTÓW

60. Statuty mogą być przetłumaczone na inne języki, jednak wersja francuska pozostaje oryginałem.

Statuty mogą być zmienione tylko przez większość czterech-piątych składu Rad Wspólnoty i Bractwa zebranych wspólnie, po uzyskaniu zgody Stolicy Apostolskiej.